Laoseko uholdeak, non daude?
Badakit argazkiak jarriko nituela, baina horretarako, Jakonekin elkartu beharko nintzateke ea nire goi-mailako argazkiak onartzen dituen. Bitartean, Tuk-tuk batek lortu zuena ikus daiteke azpian dagoen bideoan, kamioak eta autobusak, berriz, hantxe bertan geratu ziren. Irudietan argi eta garbi zein den uholdeen altuera ikusten ez denez, jarraian azaltzen da.
Jakonen baimenarekin....
2008-08-28
Cierto es que el reportaje videográfico nunca se ajustará a la realidad, y mucho menos con el soporte con el que está realizado, pero creo que sirve para hacerse una idea de lo que es Saigón (Ho Chi Minh City), sobre todo la vuelta. Cruzar la calle es realmente fácil si se conocen las costumbres locales; lo del paso de peatones es pura burocracia, de hecho yo atravesé por el paso de cebra para darle más realismo a lo que pasa en las ciudades de Vietnam. 4.000.000 de motos!
To be continued...Reportaje gráfico de Laos y Vietnam
To be continued...Reportaje gráfico de Laos y Vietnam
2008-08-14
LO MÁS LEJOS QUE VOY A IR ESTE AÑO.
Como este año no toca ni despedida de soltero ni boda parece que me voy a quedar sin viaje al extranjero. Por ello me temo lo más lejos que voy a llegar va a ser el este de Gipuzkoa, a tiro de lapo (de Supermán) de Gabatxolandia. Para dejar constancia de tan atrevido viaje he pensado en inmortalizar la jornada en éste nuestro blog.
En Orio no saqué afotos, por lo que el periplo empieza en Pasaia San Juan.
Ésta la sacó el Uito, que no sé qué hostias le hace a la cámara que las fotos salen siempre con un tono azul bastante curioso, cuando todos sabemos que él es más de lila.
Sí, yo también estuve, aunque no hay ni una foto decente mía porque según suelto la cámara la calidad de las mismas desciende drásticamente.
No entiendo la distribución de los modelos en esta foto (preparándose para jugar al tren txu-txú?), pero ha quedado chula.
La típica foto del chorra, sí. O la foto del típico chorra. Aunque no está mal encuadrada y desenfocada la sacó el Patrón.
Cuatro paredes de piedra con una puerta y tres ventanas me son suficientes para sacar zillones de fotos.
Ésta es mi interpretación personal de "colega meando". Sé que no es una visión compartida por todos pero es como me gusta hacerlo a mí.
Yo creo que la patrona está loquita por mis huesos. Si antes parecía que se rozaba con el Uito aquí se ve claramente que lo hace conmigo.
El Uito al frente y en segundo plano la plataforma que fue testigo de mis increíbles saltos. Comparados con mi arte, ¿los saltadores del Pequín?, una puta mierda.
Como este año no toca ni despedida de soltero ni boda parece que me voy a quedar sin viaje al extranjero. Por ello me temo lo más lejos que voy a llegar va a ser el este de Gipuzkoa, a tiro de lapo (de Supermán) de Gabatxolandia. Para dejar constancia de tan atrevido viaje he pensado en inmortalizar la jornada en éste nuestro blog.
En Orio no saqué afotos, por lo que el periplo empieza en Pasaia San Juan.
Bueno, eso es todo por hoy. Sé que las probabilidades de que los protagonistas de las instantáneas entren en el blog tienden a cero, pero me apetecía postear algo aspaldiko partez.
2008-07-18
En mi eterna lucha contra la procastinación, y a la espera de publicar el post correspondiente a la parrillada que hicimos en el baserri de Briki, procedo a subir un par de fotos que la excelsa cámara sesentalaurors (tm) tuvo la deferencia de dejarme hacer. Recalcar que estas fotos se hicieron en la etapa en la que la puta cámara se apagaba en cuanto la usabas una vez (por lo que tenía que sacar las fotos de una tacada antes de cerrar el visor) nada que ver con la comodidad actual de tener que poner y quitar la batería para encenderla y apagarla. Estoy por subastarla en el eBay. (aunque parece que ahora se la ha quedado la patrona)
Bueno, a lo que iba: Debido a un ataque de celo ganaderil que me suele acontecer en determinadas calendas (normalmente las coincidentes con la estación primaveral) intento desparasitar a las yeguas para que les aproveche más lo que comen. Siempre les he dado Telmin, lo que pasa es que hasta hace poco lo presentaban de dos formas; en plan pasta que le suministrabas al bicho metiéndole la jeringa hasta el garganchón y en granulado, que tenías que mezclar con el pienso para engañar al cuadrúpedo.
Siempre había utilizado la pasta porque me parecía más fácil agarrarlas y raca (releyendo el post, esta frase me está dando miedo de que vaya a ser malinterpretado). De hecho, son más listas que el kopón y si les pongo algo mezclado con el pienso, no lo comen y te vienen a que les rasques el culo (bueno, en realidad es la grupa, pero queda más escatológico lo de "culo") (caca, pedo, pis y todas esas cosas)
Pero parece que esa presentación ha pasado a mejor vida y tuve que buscarme la ídem para poder timarlas con la botica.
Ya no me quedaba pienso y sólo tenía medio saco de salvado ("salvado" por Franco, porque tenía más años que el ascensor de Solokoetxe) así que mojé un poco los dichosos polvos para que se mezclaran con el salvado y a ver si había suerte.
Y resultó que no, apartaban todo lo que no fuera blanquecino y se comían lo de alrededor (miríadas de bichos incluídas, supongo). Así que no me quedaba más remedio que sacar el ingenio e idear algún maquiavélico método con el que pudiera insertar la botica en sus cuerpos sin recurrir al orificio anal (básicamente porque esta última vía hubiera invalidado cualquier efecto salutífero, no por falta de ganas) (con un palo o algo, se entiende, que he vuelto a releer el párrafo y vuelvo a temer ser malinterpretado).
Bueno, acorto que ya se me están hinchando los geniturcios con el dichoso post (y eso que lo he tenido metido en la nevera por casi más tiempo que el salvado ése). Que al final humedecí los panecillos (que malinterprete el que quiera, total, a estas alturas) y les puse el antihelmíntico en plan bocata.
Tanta tontería hombre.
(aunque había pensado que igual alguna persona se encontraría con el mismo problema dentro de un zillón de años, cuando toda la vida inteligente en el planeta hubiera quedado reducida a grabaciones archivadas de los blogs de principios del siglo veintiuno, y que alguien tuviera que alimentar a los smorcklers de forma parecida)
Os pongo un par de afotos del delicioso bodegón:
Bucólica imagen de una completita merienda: los panes-trampa y el balde de delicioso salvado (delicioso hace un par de años)
Detalle: los putos bichos intentando acceder al pan que se me había ocurrido dejar encima del balde. La cosa es que son los putos amos del camuflaje porque no ví ni uno hasta que puse el pan encima.
Toma merienda vitaminada! ("Panegírico" de la salud animal)
2008-04-28
2008-04-18
Hoax gore
La verdad es que siempre apago el móvil para cargarlo, para que la batería se recargue completamente (o eso creo que me dijeron en la tienda). Pero recuerdo que antes lo hacía con el móvil encendido y he llamado y recibido llamadas (aunque últimamente, menos, sigh!) con el cable enchufado.
Con el emilio que me ha mandado Eidertxu, supongo que se me quitarán las ganas de volver a hacerlo por una temporada, y es que prefiero seguir teniendo mis pequeños dedos de mis pequeñas manos como morcillitas pero por mera cuestión genética.
Cuando he visto en el asunto que era algo del móvil pensaba que sería la típica historia de no pulses la tecla tal porque si lo haces un data center ubicado en Bielorrusia aprovechará tu línea telefónica y tu saldo para conectarse ininterrumpidamente con el telescopio Hubble o mandar un ataque masivo orquestando una red de ordenadores zombis o la de no enciendas tu móvil con el número pin invertido porque recibirás mensajes satánicos (o eso era con los vinilos?)
Pero esta trola las ha superado a todas (será verdad?) Es de lo más gorecillo que he visto durante una temporada (lo cual tampoco es muy difícil porque siento una especial aversión a este tipo de material) (Dios Mío! Quién ha inventado los paréntesis? Ha salvado mi método de discurso!)
Ahí os dejo un par de fotos del power point


Son repugnantes que te cagas!
o
Una persona estaba cargando su teléfono móvil cerca de la cama.ooJusto entonces, sonó y respondió cuando aún estaba el aparato conectado al cargador. Tras unos pocos segundos, la electricidad pasó del teléfono al usuario, sufriendo una descarga importante que le lanzó fuera del sitio que ocupaba.ooSus familiares acudieron inmediatamente encontrándole inconsciente, prácticamente sin pulso y con una quemadura en los dedos de las manos. Fue trasladado de urgencia al hospital donde ingresó cadáver.
La verdad es que siempre apago el móvil para cargarlo, para que la batería se recargue completamente (o eso creo que me dijeron en la tienda). Pero recuerdo que antes lo hacía con el móvil encendido y he llamado y recibido llamadas (aunque últimamente, menos, sigh!) con el cable enchufado.
Con el emilio que me ha mandado Eidertxu, supongo que se me quitarán las ganas de volver a hacerlo por una temporada, y es que prefiero seguir teniendo mis pequeños dedos de mis pequeñas manos como morcillitas pero por mera cuestión genética.
Cuando he visto en el asunto que era algo del móvil pensaba que sería la típica historia de no pulses la tecla tal porque si lo haces un data center ubicado en Bielorrusia aprovechará tu línea telefónica y tu saldo para conectarse ininterrumpidamente con el telescopio Hubble o mandar un ataque masivo orquestando una red de ordenadores zombis o la de no enciendas tu móvil con el número pin invertido porque recibirás mensajes satánicos (o eso era con los vinilos?)
Pero esta trola las ha superado a todas (será verdad?) Es de lo más gorecillo que he visto durante una temporada (lo cual tampoco es muy difícil porque siento una especial aversión a este tipo de material) (Dios Mío! Quién ha inventado los paréntesis? Ha salvado mi método de discurso!)
Ahí os dejo un par de fotos del power point


Son repugnantes que te cagas!
2008-03-20
Street art
Ya que Txikito ha mencionado a mi graffitero preferido (la noticia de la pared en Portobello Road que fue subastada en eBay se puede leer en aquí) ahí va otra muestra de arte callejero de origen desconocido pero de increible originalidad.
Ya que Txikito ha mencionado a mi graffitero preferido (la noticia de la pared en Portobello Road que fue subastada en eBay se puede leer en aquí) ahí va otra muestra de arte callejero de origen desconocido pero de increible originalidad.
2008-03-16
¡Ya es primavera en Gureblog!

Pero teniendo en cuenta que hacía las fotos a cualquier hora, que el único punto de referencia que tenía para tomarlas era un arbustillo seco que se llevó el viento, y que el trípode utilizado era una rama podada en la que había hecho una marca para saber dónde apoyar la mano... cuando llegué al exorbitante número de cuatro me cansé y lo dejé (constante que es uno, en sus perezas)
Ahí van otras:

Bueno, ya sé, no es un cerezo, es la abridera que está en la errebuelta del camino de acceso (botánicos ofendidos, pueden ir saliendo) pero es que necesitaba alguna excusa para colgar la serie.
En realidad, esta serie de fotos formaba parte de un proyecto más ambicioso en plan Auggie Wren (ondiño ez dozu Smoke ikusi?) extasiándose ante el florecer y el fructificar de la Naturaleza y tal.
Pero teniendo en cuenta que hacía las fotos a cualquier hora, que el único punto de referencia que tenía para tomarlas era un arbustillo seco que se llevó el viento, y que el trípode utilizado era una rama podada en la que había hecho una marca para saber dónde apoyar la mano... cuando llegué al exorbitante número de cuatro me cansé y lo dejé (constante que es uno, en sus perezas)
Ahí van otras:
Flores con bichos (visiblemente retocadas, como podrán apreciar)

Flores con mostrencos al fondo y viceversa
2008-03-06
Pequeñas píldoras de culturilla: Banksy

Al mandar el mensaje a la cuadrilla, me ha parecido que igual merecía la pena mantenerlo en un soporte algo más duradero, así que procedo a inaugurar una nueva serie de posts que vete a saber si tendrán continuación.

Supongo que ya lo conocereis, es el activista que hace el macarra en museos, como la vez que que colgó una pintura 'rupestre' en el British Museum de un pavo con carrito de supermercado (parecido a lo del Torbellino de amor del Guggenheim). También recuerdo que hace poco fue noticia porque taparon con metacrilato y subastaron por una millonada un grafitti que hizo, pero no he podido recuperar la noticia.
Todavía queda pendiente lo de los grafitis con plantillas, pero supongo que ahora tocará pagar la multa (o limpiar con el estropajo) porque ya no me veo corriendo si nos pillaran
Para los que no lo conozcais: banksy
+ info:
http://es.wikipedia.org/wiki/Banksy

Al mandar el mensaje a la cuadrilla, me ha parecido que igual merecía la pena mantenerlo en un soporte algo más duradero, así que procedo a inaugurar una nueva serie de posts que vete a saber si tendrán continuación.

Supongo que ya lo conocereis, es el activista que hace el macarra en museos, como la vez que que colgó una pintura 'rupestre' en el British Museum de un pavo con carrito de supermercado (parecido a lo del Torbellino de amor del Guggenheim). También recuerdo que hace poco fue noticia porque taparon con metacrilato y subastaron por una millonada un grafitti que hizo, pero no he podido recuperar la noticia.
Todavía queda pendiente lo de los grafitis con plantillas, pero supongo que ahora tocará pagar la multa (o limpiar con el estropajo) porque ya no me veo corriendo si nos pillaran
Para los que no lo conozcais: banksy
+ info:
http://es.wikipedia.org/wiki/Banksy
2008-02-02
Premios de Carnavales 2008
Tengo el honor de presentarles los premios de Carnavales de Bilbao 2008 a los disfraces más currados:

Que de qué íbamos? Eso es lo de menos, de Groucho, de granjero, de pervertidos sexuales... cualquier cosa. Una demostración más de que la técnica del refrito de disfraces de años anteriores y el traje de bodas no siempre es la panacea para triunfar.
Ante este panorama, la única opción que se presentaba viable era la de proceder a morarse rápida y profundamente. Acción que acometimos con determinación y celeridad.
No puedo evitar colgar otra afoto del apuesto doncel.
Tengo el honor de presentarles los premios de Carnavales de Bilbao 2008 a los disfraces más currados:
Que de qué íbamos? Eso es lo de menos, de Groucho, de granjero, de pervertidos sexuales... cualquier cosa. Una demostración más de que la técnica del refrito de disfraces de años anteriores y el traje de bodas no siempre es la panacea para triunfar.
Ante este panorama, la única opción que se presentaba viable era la de proceder a morarse rápida y profundamente. Acción que acometimos con determinación y celeridad.
No puedo evitar colgar otra afoto del apuesto doncel.
Subscribe to:
Posts (Atom)






